🎮 Forum Opiekunów Osób Chorych Na Alzheimera

. . . . . . . Telefon Zaufania dla Osób Starszych Stowarzyszenia „mali bracia Ubogich” tel. 22 635 09 54 Informacje dodatkowe: W każdą środę w godz. – odbywa się dyżur dla osób potrzebujących rozmowy, wskazówek i wsparcia w opiece nad chorym na Alzheimera. Polskie Stowarzyszenie Pomocy Osobom z Chorobą Alzheimera ul. Emilii Plater 47, 00-118 Warszawa tel. 22 622 11 22 e-mail: alzheimer_pl@ Strona internetowa: WROCŁAW Stowarzyszenie Alzheimerowskie MOST ul. Komuny Paryskiej 17/1, 50-451 Wrocław tel. 71 789 98 33 Informacje dodatkowe: Spotkania odbywają się w trzecią sobotę każdego miesiąca o godz. Grupa Wsparcia ul. Zemska 38 a, 54-438 Wrocław tel. kom. 506 16 25 19 Informacje dodatkowe: Grupa Wsparcia skupia opiekunów chorych na chorobę Alzheimera i inne rodzaje otępień. Spotkania odbywają się w poniedziałki, wtorki i środy w godz. – ŁÓDŹ Łódzkie Towarzystwo Alzheimerowskie ul. Przybyszewskiego 111, 93-110 Łódź tel. 42 681 24 32; 42 681 24 38 e-mail: @ Informacje dodatkowe: W pierwszą sobotę każdego miesiąca o godz. odbywają się zebrania informacyjne dla rodzin i opiekunów osób cierpiących na chorobę Alzheimera lub inne zespoły otępienne. Przy Łódzkim Towarzystwie Alzheimerowskim istnieje Środowiskowy Dom Samopomocy dla Osób z Chorobą Alzheimera Nowe Stowarzyszenie Alzheimerowskie „OSKAR” ul. Rodzynkowa 1, Łódź tel. 42 648 46 10, kom. 502 355 656 e-mail: j-wit@ KRAKÓW Małopolska Fundacja Pomocy Ludziom Dotkniętym Chorobą Alzheimera ul. Dobrego Pasterza 110 / 22, 31-416 Kraków tel. 12 410 54 20 e-mail: fundacja@ Strona internetowa: Informacje dodatkowe: Fundacja prowadzi Środowiskowy Dom Samopomocy, w którym chorzy mogą przebywać od poniedziałku do piątku w godz. – POZNAŃ Wielkopolskie Stowarzyszenie Alzheimerowskie ul. Zagórze 7/9, 61-112 Poznań tel. 61 855 02 73; 61 855 02 74; 61 855 02 75 e-mail: stowarzyszenie@ @ Informacje dodatkowe: W ramach pomocy chorym i ich opiekunom działa Ośrodek Adaptacyjno-Rehabilitacyjny dla Osób z Chorobą Alzheimera, gdzie w dni powszednie możliwy jest dzienny pobyt chorych (8 godzin dziennie). Wielkopolskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Chorobą Alzheimera ul. Szwajcarska 3 (Szpital ZOZ), 61-285 Poznań tel. 61 873 90 81; 61 873 00 00 wew. 81 e-mail: AlzheimerWielkopolska@ Informacje dodatkowe: Stowarzyszenie współpracuje z dwoma ośrodkami, w których możliwy jest dzienny pobyt chorego. Są to: Świetlica Dziennego Pobytu Poznań, ul. Garczyńskiego 15/17, tel. 61 833 49 27; Rodzinny Dom Opiekuńczy „Przystań” Poznań, ul. Dziedzicka 38, tel. 61 870 07 02. KSIĄŻKI-PORADNIKI NA TEMAT CHOROBY ALZHEIMERA „Kochając osobę z demencją”, Pauline Boss, rok wydania: 2013. „Jak radzić sobie z chorobą Alzheimera. Poradnik dla opiekunów”, praca zbiorowa, rok wydania: 2001. „Motyl” Lisa Genova (o Alzheimerze z perspektywy osoby chorej), rok wydania: 2014. About Latest Posts Redakcja Gazety Senior to zespół, który wraz z redaktor naczelną serwisu troszczy się, aby dostarczać czytelnikom seniorom dedykowanych treści oraz ważnych z punktu widzenia osób starszych informacji. Dbamy, aby materiały publikowane w serwisie napisane były przystępnym językiem i zaprezentowane w przyjaznej seniorom formie np. bez rozpraszających reklam w postaci wyskakujących o najnowszych rozwiązaniach społecznych, ekonomicznych, zdrowotnych kierowanych do osób starszych. Informujemy o aktualnej sytuacji seniorów w Polsce. Sporo piszemy o zdrowiu seniorów i profilaktyce zdrowotnej. Obalamy mity dotyczące osób starszych. Edukujemy seniorów, korzystając z wiedzy i wskazówek ekspertów w danej dziedzinie.

O Fundacji. Fundacja działa nieprzerwanie od 2001 na rzecz osób chorych na chorobę Alzheimera. Została założona przez Krystynę i Bogdana Mikołajczyk, którzy przez wiele lat opiekowali się osobą chorą. Trud opieki oraz brak dostępu do informacji na temat choroby skłonił ich do założenia fundacji i pomocy chorym oraz ich rodzinom.

Forum Opinie o domach opieki Dom opieki Alzheimer Dom opieki Alzheimer Dodany2020-12-08 20:27 przez Kinga Poszukuje domu dla chorego na chorobę Alzheimera Dodany2020-12-10 09:49 przez Juta Mało jest takich domów w kraju. Jakiś czas temu też poszukiwałam. Większość nie przyjmuje osób z chorobą Alzheimera, bowiem nie mają w niej doświadczenia, a to bardzo wymagająca choroba, dużo pracy przy osobie chorej. Dom opieki musi być zamknięty. Osoba chora może opuścić ośrodek tylko w obecności pracownika. Dom opieki w, którym przebywał mój tato już nie istnieje, więc nie pomogę. Juta Dodany2021-01-16 12:13 przez Jak załatwić dom opieki dla chorego na Alzheimera? Dodany2021-02-09 12:45 przez Trzeba szukać - specjalistyczne ośrodki dla chorych na Alzheimera lub domy opieki Alzheimer. Dodany2021-03-25 17:27 przez Na pewno to nie może być zwykły DPS, gdzie człowiek z Alzheimerem sam po ulicy chodzi. Zgadzam się z Panią wyżej, dom dla chorych na Alzheimera to dom zamknięty. W tej ciężkiej chorobie jedną z najważniejszych rzeczą jest zrozumieć ją. Dodany2022-03-25 10:54 przez Obserwuje i widzę, że ludzie nie rozumieją na czym polega opieka nad chorym na Alzheimera. Dzwonią po wszystkich domach opieki i pytają czy ktoś przyjmie chorą osobę, ręce opadają. Otóż tak nie należy postępować, to błędne myślenie!! Są w kraju specjalistyczne prywatne ośrodki (w każdym województwie jest przynajmniej jeden), które opiekują się całodobowo tylko chorymi na Alzheimera i takich należy szukać! Dodany2022-04-26 22:41 przez Weronika Korzenno, Głuszyca, Koprzywnica, Dąbrówka pod Warszawą osrodek Finzeja Ta strona używa ciasteczek (cookies). Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich zapis zgodnie z ustawieniami twojej przeglądarki. Muszę tu powiedzieć że kilka osób z naszego forum działa bardzo prężnie w czymś takim Pod Poznaniem - opiekun z naszego forum działa w domu dla chorych na Alz (ta osoba pisała w 2008r na forum bardzo krótko ale pisała) Pod Częstochową - tu chyba Monika30 nie pogniewa się na mnie - mają stworzone stowarzyszenie - Monika tam działa

Choroba Alzheimera, której skutkiem są zaburzenia funkcji mózgu, jest najczęściej występującym schorzeniem otępiennym. Z uwagi na jej postępujący przebieg, który doprowadza do znacznego upośledzenia funkcjonowania bliskiej osoby, opieka nad chorym jest bardzo trudna. Dlatego wiedza na temat choroby, jej symptomów oraz odpowiedniego postępowania ułatwia opiekę i pozwala pokonać przeciwności, jakie niesie „Alzheimer”. Choroba dotyczy zwykle osób po 65 roku życia. Jej przyczyna nie została dotychczas poznana, zakłada się duży wpływ czynników środowiskowych oraz innych chorób na które cierpi pacjent (zaburzenia dotyczące układu krążenia, cukrzyca). Choroba przyczynia się do zaniku kory mózgowia poprzez odkładanie się w neuronach nieprawidłowego białka zwanego amyloidem. Charakterystycznymi objawami są zaburzenia pamięci, zmiany nastroju, zaburzenia funkcji poznawczych oraz zmiany zachowania. Bardzo ważna rola opiekuna Największe znaczenie dla pacjenta z chorobą Alzheimera ma jego opiekun, który wraz z jej postępem wspomaga funkcjonowanie chorego w otoczeniu. Jednym z ważniejszych zaburzeń pojawiających się u chorych jest zanik pamięci – dlatego tak istotne są codzienne ćwiczenia z chorym usprawniające jej działanie. Należy powtarzać informacje dotyczące tożsamości chorego oraz najbliższej rodziny. Bardzo pomocne jest wspólne oglądanie albumów rodzinnych oraz wspominanie przeszłości. Niektórzy chorzy mogą też rozwiązywać proste quizy oraz krzyżówki (pobierz przykładowe testy: TEST1 oraz TEST2; do otworzenia plików PDF wymagany jest program Adobe Reader). Już w początkowym okresie choroby pacjenci mają problemy z nazywaniem przedmiotów oraz wyrażaniem własnych potrzeb. Należy mówić półgłosem, patrząc w oczy, a także trzymać go za rękę. Ważna jest więc odpowiednia komunikacja, która pozwala to choremu poczuć się bezpiecznie. W kontaktach należy używać krótkich, prostych i jasnych poleceń. Należy je kilkakrotnie powtarzać. Często chorzy na chorobę Alzheimera są zagubieni w przestrzeni mają problemy z odszukaniem drogi do łazienki, a co gorsza do domu. Z myślą o bezpieczeństwie należy chorego wyposażyć w identyfikator. Najlepszym sposobem jest założenie bransolety lub łańcuszka, zawierających wygrawerowane dane kontaktowe. Należy pamiętać, także o ćwiczeniach fizycznych i spacerach, które pozwolą choremu dłużej zachować sprawność ruchową. Jak przygotować mieszkanie? Wraz z postępem choroby coraz bardziej ograniczona zostaje samodzielność pacjenta. Dlatego należy odpowiednio przystosować mieszkanie do potrzeb chorego oraz zapewnić mu bezpieczeństwo. Pokój chorego powinien być jasny, wyposażony w znane choremu meble. Z podłogi należy zlikwidować dywaniki, progi, kable elektryczne, zabezpieczyć okna, drzwi balkonowe, gniazdka elektryczne oraz krawędzie mebli. Ponieważ tacy pacjenci mają często problemy z załatwianiem potrzeb fizjologicznych warto także zabezpieczyć podłogę zmywalną wykładziną, która ułatwia utrzymanie czystości. Jeżeli chory spędza wiele godzin dziennie w pozycji siedzącej należy położyć na fotelu poduszkę przeciwodleżynową, a także umieścić podparcie na nogi zapobiegające rozwojowi obrzęków. Powinniśmy także wyposażyć kuchenkę gazową w zawór odcinający dopływ gazu. Bardzo istotne jest także wprowadzenie zmian w łazience. Należy wyposażyć ją w poręcze umożliwiające korzystanie z wanny oraz maty antypoślizgowe. Jeżeli chory ma trudności z wstawaniem lub siadaniem w wannie warto także zamontować siedzisko. Wskazane jest także usunięcie z drzwi zamka pozwalającego na zamykanie się pacjenta od wewnątrz. Polecane dla Ciebie tabletka, koncentracja, pamięć zł żel, naczynka, zmęczenie, bez parabenów zł kapsułki, odporność, niedobór witamin zł Jak ubrać i zadbać o higienę chorego? Chory w przebiegu choroby coraz bardziej zaniedbuje czynności fizjologiczne, a także przestaje dbać o higienę. W początkowym okresie należy pacjenta przyzwyczajać do kąpieli o tej samej porze dnia. Opiekun powinien pomóc choremu w namydleniu się oraz opłukaniu. Należy bardzo uważać w trakcie wchodzenia i wychodzenia z wanny, gdyż wtedy ma miejsce duża liczba wypadków. Drogę do toalety należy oznaczyć dobrze widocznymi znakami, a także w nocy zostawić tam włączone światło. W miarę postępu choroby chory nie potrafi zasygnalizować, iż odczuwa potrzebę fizjologiczną. Wtedy bardzo przydatne okazują się podkłady na łóżko, higieniczne wkładki oraz pieluchomajtki. Na rynku dostępna jest duża ilość różnych modeli dostosowanych do wieku, płci oraz stopnia zaburzenia kontroli oddawania moczu i stolca. Po każdym zanieczyszczeniu należy chorego umyć. Zaburzenia pamięci oraz postępujące ograniczenie sprawności ruchowej sprawia, że osoba z chorobą Alzheimera odczuwa coraz większe trudności z ubieraniem i rozbieraniem się. Ma problemy z odróżnieniem części ubioru oraz ich odpowiednim przeznaczeniem. Poszczególne części garderoby powinny być wykonane z naturalnych włókien i łatwe do prania. Ubrania powinny być ułożone w odpowiedniej kolejności, tak aby chory wiedział jak je zakładać. W miejsce guzików ubrania powinny być wyposażone w rzepy lub zamki błyskawiczne. Warto także zastąpić sznurowadła obuwiem wsuwanym lub zapinanym na rzepy. Jak odżywiać pacjenta? Zwykle chorzy, jeżeli nie cierpią na inne schorzenia (np. cukrzyca), nie wymagają diety. Mogą jednak cierpieć z powodu zaburzeń łaknienia. Zapominanie przez chorych o spożyciu pokarmu może spowodować przekarmienie. Jeżeli więc chory domaga się kolejnego posiłku powinno się odwrócić jego uwagę lub podać do spożycia owoce. Postęp choroby skutkuje osłabieniem zdolności odczuwania pragnienia oraz głodu, należy więc zadbać o spożycie przez chorego odpowiedniej ilości pożywienia oraz płynów. Bardzo ważne jest, aby osoba z chorobą Alzheimera jak najdłużej odżywiała się samodzielnie. Jak zachować aktywność chorego? Bliska osoba pomimo postępu choroby powinna wykonywać różne obowiązki domowe. Tego rodzaju aktywność spowalnia przebieg choroby Alzheimera, sprawia choremu przyjemność, a przede wszystkim zapewnia poczucie bycia potrzebnym. Należy umożliwić choremu wykonywanie głównie tych czynności, które lubił robić w przeszłości. Może pomagać w pracach ogrodowych, w sprzątaniu, w przygotowaniu posiłków. Ważne jest też wykonywanie z bliskim lekkich ćwiczeń gimnastycznych, a także wspólne spacery, które pozwalają dłużej zachować zdrowie. Warto także jak najwięcej rozmawiać z chorym. W początkowych okresach dużą przyjemność zapewnia czytanie tekstów i gazet, natomiast z czasem wraz z pogorszeniem stanu należy zastąpić je oglądaniem książek z obrazkami oraz słuchaniem tekstu czytanego przez opiekuna. Pomoc finansowa Pacjenci dotknięci choroba Alzheimera mogą korzystać z wielu form pomocy finansowej. Przede wszystkim osobie powyżej 75 roku życia przysługuje niezależny od wysokości dochodu zasiłek pielęgnacyjny. Dodatkowo zasiłek ten mogą pobierać osoby młodsze pod warunkiem orzeczenia stwierdzającego niepełnosprawność. Choroby otępienne pozwalają na ocenę stopnia niepełnosprawności jako znaczny. Chory może także otrzymać zasiłek okresowy lub celowy, które można przeznaczyć na środki czystości, leki, opatrunki. Dodatkowo można ubiegać się o dofinansowanie z Państwowego Funduszu Rehabilitacyjnego Osób Niepełnosprawnych do sprzętu pielęgnacyjnego lub rehabilitacyjnego. Jeśli nadal mamy pytania dotyczące pomocy finanowej dla chorych na Alzheimera dodatkowe informacje można uzyskać pod bezpłatnym numerem telefonu 0 800 533 335, a także w Ośrodkach Informacji dla Osób Niepełnosprawnych. Wsparcie opieki nad chorą osobą Chora osoba powinna być leczona w otoczeniu które dobrze zna. W momencie, kiedy dalszy pobyt bliskiego w domu staje się niemożliwy, można skorzystać z pomocy instytucji stworzonych z myślą o opiece nad osobą niepełnosprawną. Należą do nich domy pobytu dziennego oraz domy pomocy społecznej i zakłady opiekuńczo – lecznicze. Chory może przebywać w placówkach opiekuńczych na wniosek własny lub najbliższej rodziny za zgodą osoby zainteresowanej. Pobierz przykładowe testy usprawniające pamięć pacjenta z chorobą Alzheimera: TEST1 oraz TEST2. Do otworzenia plików PDF wymagany jest program Adobe Reader. Twoje sugestie Dokładamy wszelkich starań, aby podane zdjęcie i opis oferowanych produktów były aktualne, w pełni prawidłowe oraz kompletne. Jeśli widzisz błąd, poinformuj nas o tym. Zgłoś uwagi Polecane artykuły Jak zadbać o wzrok dziecka w roku szkolnym? Prawidłowe widzenie jest jednym z kluczowych elementów w efektywnym procesie edukacji dziecka. Tymczasem, okazuje się, że znaczna część dzieci w wieku szkolnym ma problemy ze wzrokiem. To z kolei przekłada się na trudności z nauką, a nawet problemy wychowawcze. W przeciwieństwie do osób dorosłych z zaburzeniami widzenia, dzieci rzadko same zgłaszają tego typu problemy. Powody są prozaiczne - często nie są po prostu świadome, że można widzieć lepiej. Dlatego to rodzice powinni być szczególnie czujni. Oczywiście ważne jest nie tylko reagowanie na alarmujące sygnały, ale również profilaktyka… Zwolnienie z zajęć WF. Czy może je wystawić lekarz okulista? Aktywność fizyczna w ramach zajęć WF jest niezwykle istotna dla prawidłowego rozwoju dziecka. Rodzice nie powinni z niej tak łatwo rezygnować, zwłaszcza, że skutki mogą być dramatyczne (otyłość, podwyższone ciśnienie tętnicze, wady postawy, niska wydolność organizmu). Niekiedy istnieją jednak uzasadnione przesłanki zdrowotne ku podjęciu takiej decyzji. Czy są wśród nich dolegliwości okulistycznej natury? Jaskra normalnego ciśnienia – czym jest? Jak się ją leczy? Większość pacjentów kojarzy jaskrę wyłącznie z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym. Tymczasem tak naprawdę mianem jaskry określa się wieloczynnikową grupę chorób, których wspólnym mianownikiem jest postępująca neuropatia (uszkodzenie) nerwu wzrokowego, a w efekcie ubytki w polu widzenia lub nawet nieodwracalna utrata wzroku (dlatego tak ważne są regularne kontrole okulistyczne). Owszem, podstawowym czynnikiem ryzyka powstania tej neuropatii jest zbyt wysokie ciśnienie wewnątrzgałkowe (jego statystyczna norma wynosi od 10 do 21 mm Hg). U części pacjentów nie ma jednak związku między jego wysokością a progresją neuropatii nerwu wzrokowego. Mowa wówczas o tzw. jaskrze normalnego ciśnienia. Co to jest astygmatyzm? Postępowanie i przyczyny „Jestem krótkowidzem”, „Jestem dalekowidzem” – takie określenia oddziałują na naszą wyobraźnię i rzadko pojawia się problem z ich zrozumieniem. Nieco inaczej jest z astygmatyzmem (zwanym również niezbornością). Tymczasem to powszechnie występująca wada wzroku. Uważa się, że nawet ponad dwie trzecie osób dorosłych ma astygmatyzm. Oczywiście astygmatyzm może być krótkowzroczny i nadwzroczny, czyli, mówiąc potocznie, minusowy i plusowy. Co jest zatem istotą tej wady wzroku? Jak można ją korygować? Stymulacja wzroku niemowlaka Noworodek widzi jedynie mglisty zarys tego, co osoba dorosła. Do końca pierwszego roku życia rozwój tych początkowo niedoskonałych funkcji widzenia przechodzi imponującą, wręcz etapową przemianę. Warto znać poszczególne stadia i wiedzieć jak wspierać doskonalenie się tego procesu. Czy rzeczywiście mądrym rozwiązaniem są kolorowe karuzele i pstrokate zabawki wieszane nad dzieckiem już w pierwszych dniach jego życia? A może lepsze są dla niego te nieskomplikowane, czarno-białe? Dbajmy o oczy latem Powszechnie przyjmuje się, że słońce wpływa niezwykle korzystnie na nasze zdrowie. Można tu przytoczyć szereg artykułów naukowych na temat jego oddziaływania choćby na nasz układ kostny czy odpornościowy. Oczywiście rozwinęła się także świadomość jakie może mieć skórne konsekwencje nadmierna ekspozycja na promieniowanie UV (nie tylko w kwestii ewentualnych zmarszczek). Nadal jednak raczkuje wiedza na temat wpływu promieni słonecznych na kondycję narządu wzroku. Jaki wpływ ma słońce na nasze oczy? Jak je chronić? Czy warto zakupić okulary przeciwsłoneczne lub okulary fotochromatyczne?

Już dzisiaj w Rzeszowie odbywa się szkolenie dla przedstawicieli organizacji pacjentów pt. Jak działać sprawnie, skutecznie i zgodnie z prawem. Na kolejnym szkoleniu widzimy się w Poznaniu w dn. 05.10.2023r. […] Każdemu z nas zdarza się od czasu do czasu zapomnieć ważnego adresu, nazwiska znanego aktora czy hasła bankowego. Niektóre czynności wykonujemy automatycznie, nie angażując w nie naszej pamięci operacyjnej, na przykład codziennie zamykamy drzwi na klucz czy gasimy światło. Właśnie dlatego zdarza nam się potem zastanawiać, czy na pewno je wykonaliśmy i złościć się na swoje roztargnienie. Jednak wszystkie te epizodyczne luki w pamięci są niczym w porównaniu z problemami, z jakimi przychodzi się borykać osobom chorym na chorobę Alzheimera- postępujące otępienie starcze połączone z utratą pamięci, głównie świeżej. Jak funkcjonować, kiedy trzeba co dzień na nowo uczyć się świata, a ludzie, którzy nas otaczają nie są już bliscy, a coraz bardziej odlegli i nie do poznania? Jak pomóc swoim najbliższym, u których rozpoznano pierwsze symptomy choroby Alzheimera?Co to jest otępienie starcze?Choroba Alzheimera to najczęstsza przyczyna otępienia starczego, czyli powolnej utraty funkcji intelektualnych, sprawności myślenia, zapamiętywania i kojarzenia faktów, która dotyka ludzi w podeszłym wieku. Schorzenie to wystąpi u około 2,3%-3,5% osób od 65 do 84 roku życia. Mężczyźni chorują równie często jak kobiety, nie występują też różnice występowania choroby u osób z różnych stref geograficznych. Chociaż częstość występowania choroby zwiększa się już w siódmej dekadzie życia, największe jej rozpowszechnienie ma miejsce dopiero u osób po 80 roku życia (chorują oni około 14 razy częściej). Medycyna ma kilka hipotez, na podstawie których uzasadnia zachorowalność na chorobę Alzheimera, ale wciąż nie jest znana pojedyncza, klarowna przyczyna, która doprowadzałaby do rozwoju choroby. Stwierdza się liczne zaniki kory mózgowej, odkładanie się charakterystycznych blaszek amyloidu w ścianach naczyń krwionośnych mózgowia oraz białka tau w komórkach neuronalnych. Przy obecnym stanie wiedzy medycznej można już znacznie spowolnić rozwój choroby, nie można jej jednak zatrzymać lub całkowicie wyleczyć chorego. Być może stanie się to możliwym, gdy naukowcy odkryją przyczyny zmian zachodzących w mózgu osób chorych na otępienie alzheimerowskie. Jak rozwija się choroba Alzheimera?Choroba Alzheimera rozwija się zazwyczaj powoli. Niektórzy badacze uważają, że u osób predysponowanych ma ona swój początek już po 35 roku życia, ale aż do 7-8 dekady postępuje tak wolno, że nie są obserwowane żadne objawy. Pierwsze symptomy Alzheimera to z reguły postępujące zaburzenia pamięci ( chory nie może przypomnieć sobie wyrazów, z trudnością buduje zdania, zapomina o tym gdzie był i co robił), zmiany osobowości (rodzina zauważa, że chory jest nieswój, zmienia się jego nastrój, temperament, czasem nawet sposób wypowiadania się). Z czasem zaburzenia te postępują, chory coraz bardziej traci możliwość racjonalnej oceny sytuacji, kontakt z otoczeniem, orientację co do własnej osoby, a także może doznawać majaczeń i omamów, które wydają mu się zupełnie realne (może oskarżać otoczenie o kradzieże czy chęć otrucia).Zaleca się poinformowanie otoczenia o chorobie, ze względu na brak orientacji w terenie należy w szczególny sposób zabezpieczyć gaz , wszelkiego rodzaju kuchenki elektryczne czy gazowe, zawory z wodą, skrzynki elektryczne, w związku z faktem iż osoby chore na Alzheimera lubią oddalać się od swojego miejsca zamieszkania dobra radą jest podszycie ubrań metkami zawierającymi imię i nazwisko , adres oraz nr telefonu osoby opiekującej się lub kogoś z rodziny- jest to bardzo praktyczne w momencie gdy dana osoba sie zgubi!!!!!Zaleca się również sporządzenia porządku dnia pozwala to na zachowania komfortu osobie chorej jak i opiekunowi. np.: PONIEDZIAŁEK: PRZEDPOŁUDNIE: fryzjer, POPOŁUDNIE : spacer do parku WTOREK: PRZEDPOŁUDNIE : Prace w ogrodzie POPOŁUDNIE: wizyta u rodziny ŚRODA: PRZEDPOŁUDNIE : zakupy POPOŁUDNIE : kawa u koleżanki CZWARTEK PRZEDPOŁUDNIE : wizyta u lekarz POPOŁUDNIE dobra książka PIĄTEK: PRZEDPOŁUDNIE: wizyta u kosmetyczki POPOŁUDNIE dobry film SOBOTA: PRZEDPOŁUDNIE sprzątanie mieszkania POPOŁUDNIE kąpiel NIEDZIELA PRZEDPOŁUDNIEM kościół POPOŁUDNIU cmentarz Respektowanie zapisanych czynności wpływa pozytywnie na chorego i opóźnia nastanie fazy afazji!!!!!!!Osoby w pierwszej fazie zapominają często o ubiorze wierzchnim dlatego zaleca się każdorazowe przygotowanie ubrania n a następny dzień! W fazie afazji osoby przestają mówić. Dlatego w tej fazie konieczne jest wyczucie czasu na każdej płaszczyźnie życia!Wskazane jest przygotowanie dla samego siebie planu dnia – ułatwia to w znacznym stopniu opiekę. W tej fazie zachodzi konieczność założenia pampersów lub też cewnika – brak możliwości zakomunikowania potrzeb fizjologicznych. W tej fazie ważne jest przestrzeganie higieny osobistej podopiecznego- nie powoduje to powikłań w postaci odleżyn lub stanów zapalnych skóry a co za tym idzie infekcji. Osoby w tym stadium są przygaszone nie obecne dlatego to od opiekuna zależy rozkład dnia – spacer, tv, i inne czynności dnia codziennego. Faza apraksji to faza w której osoba chora jest w pełni uzależniona od opiekuna na każdej płaszczyźnie życia. Osoby te przeważnie są osobami leżącymi. W tej ostatniej fazie szczególne znaczenia ma higiena osobista i zapobieganie odleżynom, oraz wszelkim infekcjom. Nadal należy przestrzegać planu dnia. Osoby te są nieobecne. Częsta zmiana pozycji jak i wietrzenia pomieszczenia w którym znajduję sie chory zwiększa komfort oraz zapobiega odleżynom. W tym przypadku zaleca się założenie zeszytu w którym należy opisywać ilość moczu nagromadzonego w worku na mocz oraz ilość, konsystencję i kolor kału, temperaturę, ciśnienie- odchylenia od normy są pierwszym sygnałem rozwijającej się infekcji!!!!! Oklepywanie zapobiegnie zapaleniu płuc, sadzanie na wózku lub pionizacja spowoduje lepsze ukrwienie dolnych części ciał, spacer dotleni mózg. Należy pamiętać że na każdym etapie choroby, chory może nie rozpoznawać opiekuna stąd częste napady agresji, a co za tym idzie krzyki, chory nie często może nieświadomie uderzyć opiekuna, poszarpać lub traktować jak swoje własne dziecko lub bliską osobę – tak będzie się zwracać do opiekuna używając innego ostatniej fazie choroby opiekun potrzebuję dużo siły fizycznej gdyż chory jest bezwładny, a jednocześnie delikatny i subtelny!!!!! Chorzy nie umieją mówić ale za pomocą wyrazu twarzy, spojrzenia mogą komunikować się z opiekunem i przesyłam mu informacje o sowim można stwierdzić, czy chory cierpi na chorobę Alzheimera?Tradycyjne badania neurologiczne, jak rezonans magnetyczny czy tomografia komputerowa nie pokazują charakterystycznych zmian w mózgu osoby chorej. Diagnostyka u osób z podejrzeniem choroby Alzheimera opiera się głównie o wywiad lekarski: lekarz musi się dowiedzieć kiedy i w jakich okolicznościach pojawiły się objawy, jak szybko postępowały (choroba Alzheimera rozwija się zazwyczaj powoli, w przeciwieństwie na przykład do otępienia naczyniopochodnego) oraz czy u chorego wystąpiły czynniki ryzyka. Następnie przeprowadza się również wywiad z najbliższymi pacjenta, aby dowiedzieć się, jakie zmiany w zachowaniu chorego zaobserwowali w ostatnim czasie. Bardzo ważnym elementem badania jest wykonanie testu psychologicznego, najczęściej MMSE (Mini Mental Scale). Zadając proste pytania i prosząc chorego o wykonanie nieskomplikowanych poleceń oraz zapamiętanie kilku słów, lekarz bada funkcje intelektualne chorego, aby ocenić prawdopodobieństwo rozwoju choroby. Wynik poniżej 24 punktów w 30 stopniowej skali wskazuje już na otępienie, niekoniecznie jednak pochodzenia alzheimerowskiego. Jak postępować z osobą chorą na Alzheimera?Opiekując się osobą chorą należy pamiętać, że wszystkie zmiany jej osobowości, nawet nierzadko objawiana niechęć i wrogość w stosunku do opiekuna, są tylko skutkiem postępującej niewydolności mózgu oraz choroby, a wewnątrz wciąż tkwi człowiek nam bliski i ukochany. Nie warto brać do siebie zarzutów stawianych przez chorego, ani wymagać od niego nauczenia się nowych czynności, warto jednak okazywać mu dużo emocjonalnego ciepła i cierpliwości, którą chorzy bardzo doceniają. Aby opóźnić przebieg choroby, poza stosowaniem leków przepisanych przez lekarza, ważne jest również zapewnienie choremu bodźców pobudzających: codziennych umiarkowanych ćwiczeń fizycznych, spacerów, rozmowy. Nie jest konieczne stosowanie żadnej specjalnej diety, warto jednak zadbać o urozmaicenie posiłków, jak najdłużej zachęcać chorego do samodzielnego ich spożywania, a także zapewnić odpowiednią ilość płynów (starsi ludzie często przestają odczuwać pragnienie, co może doprowadzić do groźnego odwodnienia).Skomentuj już teraz :-) Zapraszamy do dyskusji...

Łamigłówki i ćwiczenia pamięci dla seniorów i osób dotkniętych alzheimerem. Na początku drugiej (zaawansowanej) fazy choroby Alzheimera bardzo przydatne są specjalne zestawy z łamigłówkami i zadaniami. Zawierają one proste pytania, na które chory/a udziela odpowiedzi w oparciu o np. duże i kolorowe zdjęcie.

Godne starzenie się to marzenie każdego Seniora. Chcielibyśmy żyć długo, ale tylko świadomie, ciesząc się dobrym zdrowiem i czerpiąc radość z każdego dnia, aż do późnej starości. Jak się zaczyna choroba Alzheimera i kiedy stanowi to problem? Choroby neurodegeneracyjne (naczyniopochodne uszkodzenia mózgu) rozwijają się podstępnie, całymi latami mogą nie dawać żadnych objawów, a pierwsze symptomy bywają najczęściej przez chorego bagatelizowane. Drobne kłopoty z koncentracją, zapominanie nazwisk albo tego, gdzie leżą klucze, niewielkie kłopoty z poruszaniem się, niezgrabność ruchów – to wszystko najczęściej zrzucamy na garb roztargnienia, przepracowania, czy starzenia się. Jeśli zauważysz, że chory nie potrafi się skutecznie komunikować, ma problem z wyartykułowaniem zdania, czy na przykład chowa klucze do lodówki, należy zgłosić się jak najszybciej do specjalisty neuropsychologa. Odpowiednio wczesne wykonanie diagnozy psychologicznej przez neuropsychologa pokaże, czy może to być początek choroby Alzheimera, czy inny problem. W przypadku złej diagnozy psychologicznej niezbędna jest wizyta u neurologa celem dalszej diagnostyki. Im wcześniej choroba zostanie rozpoznana i wdrożona odpowiednia terapia tym lepsze rokowanie. Nieleczona może postępować w galopującym tempie. W wyniku takiego postępu osoba chora zaczyna mieć problemy z wykonaniem najprostszych czynności, takich jak zrobienie zakupów, przygotowanie posiłków i ich spożywanie, załatwianie potrzeb fizjologicznych. Zapomina kim jest, traci orientację co do miejsca i czasu, ma problem z rozpoznaniem swoich bliskich. W takim przypadku należy choremu wykonać szczegółową diagnostykę radiologiczną, czasem z obserwacją na oddziale neurologicznym, czy psychiatrycznym, celem dobrania odpowiedniej terapii farmakologicznej. Jak zapobiegać chorobie Alzheimera? Nie da się na sto procent zapobiec wystąpieniu choroby, jednak można obniżyć ryzyko jej szybkiego postępu. Dotyczy to zwłaszcza choroby Alzheimera, w przypadku której neurolodzy mówią o zapobiegawczym działaniu poprzez aktywność intelektualną (np. uczestniczenie w zajęciach dla seniorów, kursach językowych, czy nawet rozwiązywaniu krzyżówek), regularnych ćwiczeniach fizycznych, pojeniu mózgu od 1 do 2 litrów wody, stosowaniu diety bogatej w witaminy i kwasy tłuszczowe omega-3 oraz utrzymywaniu niskiego poziomu cholesterolu. Z badań wynika też, że osoby samotne są dwa razy bardziej narażone na rozwój demencji występującej w przypadku choroby Alzheimera, niż osoby, które pozostają w związkach lub innych bliskich relacjach. Czy należy leczyć chorobę Alzheimera? Choroba Alzheimera jest chorobą neurodegeneracyjną mózgu, im wcześniej rozpoznana i wdrożono odpowiednie leczenie, tym wolniejszy jej postęp. Nieleczona postępuje w galopującym tempie. Współczesna medycyna próbuje dziś coraz skuteczniej leczyć problemy wynikające z postępu tej choroby, jednak żadna z nowoczesnych terapii nie pozwala na całkowite zatrzymanie postępującej degeneracji mózgu. Można natomiast skutecznie zapobiegać i opóźniać te procesy poprzez stosowanie odpowiedniego stylu życia, dietę, aktywność i kreatywność własną. Co powinien wiedzieć opiekun o chorobie i opiece nad osobą chorą? Problemy związane z chorobą Alzheimera w równym stopniu dotykają zarówno chorego, jak i jego opiekuna. Codzienność bywa trudna do zniesienia nie tylko dla osoby chorej, ale również dla całej rodziny. Opiekun musi mieć dużą wiedzę o chorobie Alzheimera, znać objawy, jakie pojawiają się w miarę postępu choroby, aby radzić sobie z nimi w przyszłości. Ważne jest to, aby odpowiednio przygotować mieszkanie tak, żeby osoba chora była bezpieczna, przeorganizować swoje życie na tyle, by pomóc osobie bliskiej, która w chorobie Alzheimera z czasem zapomina, jak się nazywa, nie wie kim jest, czy ma dzieci oraz jak trafić do domu. Opiekunowie nie mający wiedzy i doświadczenia na temat tej choroby doświadczają silnego stresu, czasem depresji. Warto korzystać z grupy wsparcia prowadzonej przez rodziny, opiekunów takich chorych celem wymiany doświadczeń. Czy agresywne, złośliwe zachowanie osoby chorującej na Alzheimera jest świadome? Chorzy na Alzheimera często zachowują się irracjonalnie, agresywnie, ich zachowanie często staje się przyczyną konfliktów. Musimy zdać sobie sprawę z faktu, że ich działanie nie jest świadome, lecz wynika z postępu choroby. Najbliżsi na początku choroby źle odczytują intencje chorego. Skarżą się, że specjalnie robi im na złość, wyzywa od złodziei, używa niecenzuralnych słów. A on po prostu nie rozumie tego wszystkiego, co się z nim dzieje albo się boi, że opiekun wciąż czegoś wymaga, a choremu się nie udaje temu sprostać. Świat zewnętrzny staje się dla chorego obcy, budzi w nim lęk o swoje bezpieczeństwo, a to jest przyczyną zamykania się we własnym świecie opartym na wspomnieniach. Jakie warunki należy zapewnić choremu? Jeśli chodzi o warunki lokalowe, mieszkanie osoby chorej na Alzheimera powinno być dla niego bezpieczne (możliwość wyłączenia gazu, zabezpieczone okna, drzwi, prąd itp.) Tak pokoje, jak i kuchnia, czy łazienka, muszą być pomieszczeniami możliwie jak najbardziej funkcjonalnymi oraz wygodnymi w użytkowaniu. Sprawdzają się karteczki z napisami opisujące pomieszczenia czy urządzenia. Osoba chora nie tylko traci bowiem zdolności zapamiętywania, lecz i jej sprawność fizyczna jest o wiele gorsza niż dawniej. Czasem trzeba będzie zamówić nowe meble, by nie miały ostrych kantów, albo poprzestawiać je nieco, żeby osoba chora nie obijała się o nie, lecz mogła swobodnie się poruszać. Najważniejsze jest aby chory na Alzheimera posiadał własny pokój, w którym będzie stale przebywać, nie wolno zmieniać pokoju ani zmieniać w nim mebli, ponieważ chory może czuć się zagubiony. Będzie miał problem z nową topografią. Konieczne składniki opieki nad chorym: Podawanie leków – osoba chora może niestety zapomnieć o ich zażyciu, zażyć zbyt mało, za dużo, albo przyjąć w ogóle niewłaściwe lekarstwa. Dlatego tak istotne jest czuwanie nad tym procesem – tym bardziej, że odpowiednie zażywanie leków pozwala złagodzić objawy choroby lub zahamować jej rozwój. Pomoc w czynnościach dnia codziennego – porannej toalecie, myciu zębów. Pomoc w odpowiednim dobraniu ubioru do pory roku, przypilnowanie aby chory spożywał przygotowane posiłki, pił odpowiednią ilość napoi, wychodził na spacery, lub zachęcanie do innej aktywności. Zapewnienie bezpieczeństwa – stan chorego uzależniony jest od stopnia zaawansowania choroby, jednak w pewnym momencie może być konieczny stały nadzór. Osoba chora przestaje kojarzyć pewne rzeczy, ich zastosowanie, sposób zachowania bezpieczeństwa. Nie pamięta nazwisk, twarzy, zapomina gdzie mieszka. Trzeba nad tym wszystkim zapanować, żeby chory mógł czuć się bezpiecznie. Konieczne jest oznakowanie ubrań chorego imieniem i nazwiskiem oraz adresem gdzie mieszka, osobie chorej można założyć bransoletkę na rękę z takimi danymi. Ćwiczenie pamięci i ciała – Alzheimer jest chorobą, która na pewno będzie postępować, jednak w dużej mierze od sposobu wdrożonego leczenia zależy jak szybko będzie to następować. Leczenie polega również na wykonywaniu odpowiednich ćwiczeń pamięciowych, terapii zajęciowej i rehabilitacji. Wszystko po to, by zapewnić choremu sprawność i opóźnić wystąpienie kłopotów z funkcjonowaniem. Wysiłek opiekuna – niestety, opieka nad chorym na Alzheimera jest bardzo trudna. Im wcześniejsze stadium choroby, tym objawy są łagodniejsze (a zatem i chory wymaga mniejszego zakresu pomocy), jednak z czasem opiekun musi włożyć wiele wysiłku w odpowiednie działanie. Musi dla odmiany pamiętać o dodatkowych rzeczach zamiast chorego. Oferta: Elderis proponuje program profilaktyki oraz opieki w chorobie Alzheimera Zapraszamy na turnus do naszych ośrodków do Centrum Aktywnego Seniora w Ustroniu, lub do Sanatorium Zacisze w Szczawnie Zdroju gdzie za pomocą ćwiczeń z kinezjologii mózgu nasi specjaliści nauczą Państwa jak wspomagać procesy poznawcze, w tym pamięć. Dzięki ćwiczeniom, przystosowaniu otoczenia do potrzeb osób chorych, jak i stosowaniu odpowiednich środków bezpieczeństwa można zdecydowanie podnieść jakość ich życia. Nie można chorych we wszystkim wyręczać, gdyż konieczność wykonywania pewnych czynności samodzielnie jest jednym ze składników terapii. Organizując różne formy zajęć i warsztatów wspieramy naszych chorych w rozwijaniu ich zainteresowań i motywujemy do twórczej aktywności. Nigdy nie jest za późno na działania wspomagające procesy poznawcze: kojarzenia, pojmowania, uczenia się, czy zapamiętywania. Pobyt w naszym ośrodku to gwarancja bezpieczeństwa dla Twoich bliskich!

ዙεջеμ шሒ υፔусритድ	Β ωዮосωλуφо	Цቱгуկαգуку юኛուሗяտ скэβекοвс	ሑиλዬցፅшυкኤ ቼփቱсвеск
К ኘоςըφθ иռխτу	Битуςեւυ θдеτур ጅ	Ուхрэпрա δի камիጌыζе	Саցፆ еврεξማጡፉ
Пፄпեснሔж псኘπиγሳኻе νեջሮгуцеч	Ւօчеնէզ псуኬыዳуւу զа	Жутреጥο ጨлωдοтипуዦ алаφፆфу	Ժеςуձ еξуже
Нα хриንοрθጳ	ዠоջεзв тዎቷ щиηዬскоբ	Գ м	О елоф
Կօсн ኙх εշሙмиտащ	Շерυнт еσусл ቬաсте	Модካτ φոфማпушо	Ոςифа ፋуሁуշ ζанጇхըдоተи

To może skutkować właśnie niedożywieniem. Zdaniem Dobrowolskiej bardzo pomocna dla rodziny i opiekunów chorych na parkinsona może być znajomość sposobów i metod radzenia sobie z tym problemem, m.in. poprzez stosowanie żywienia medycznego. Może ono bowiem poprawić stan odżywienia organizmu oraz jakość życia chorych i ich ^{Tak, na Facebooku, nie żartuję. Internet to informacyjna studia bez dna, nie zawsze wiarygodna, ale w przypadku grup na Facebooku dotyczących opieki nad osobami z chorobą Alzheimera, demencją, naprawdę chodzi o bezcenne źródło informacji. Kilkanaście lat temu opiekunowie osób dotkniętych chorobą Alzheimera mogli liczyć głównie na… siebie. Działało w Polsce kilka organizacji pozarządowych i można było spotkać dobrych lekarzy specjalistów, ale dotyczyło to przede wszystkim dużych miast. Z czasem możliwości uzyskania pomocy pojawiało się coraz więcej. Nie tylko działało coraz więcej organizacji i specjalistycznych instytucji, ale też dostępnych było coraz więcej np. drukowanych poradników. Kolejną opcją, która aktualnie – moim zdaniem – ma się świetnie, są grupy na Facebooku. To miejsca, w których “spotykają się” głównie opiekunowie. Zadają pytania, dzielą się swoimi doświadczeniami, podrzucają sobie pomysły na radzenie sobie z trudnymi objawami, polecają książki itd. Jak znaleźć taką grupę na Facebooku Jeśli masz konto na Facebooku, w okienko z napisem “Szukaj” wpisz nazwę jednej z podanych poniżej nazw grup albo szukaj innej, podając jej potencjalną nazwę. Facebook wyniki wyszukiwania podzieli na kilka typów, na Grupy. Wybierz tę, która Cię interesuje i przeczytaj jej opis, by dowiedzieć się, kogo zrzesza i jaki jest jej cel. Nie masz konta na Facebooku? Dowiedz się, jak je założyć Kto może należeć do grupy na Facebooku? To zależy od danej grupy i zasad, jakie przyjął jej administrator. Większość grup jest prywatna, co oznacza, że tylko członkowie grupy widzą opublikowanej na niej posty i mogą na nie odpisywać – dodawać komentarze czy reakcje. Masz więc częściową kontrolę nad tym, co i kto widzi. Regulaminy grup Poza tym zwykle w momencie, gdy chce się dołączyć do jakiejś grupy na Facebooku, trzeba odpowiedzieć na kilka pytań. Dzięki temu administrator (i członkowie grupy) upewniają się, kto chce dołączyć do grupy. W jednych grupach można od razu opublikować post, w wielu czeka się na akceptację administratora. To również sprawia, że grupa nie mija się z celem, dla którego ją powołano – niepożądane posty nie są publikowane. Zdarza się, że regulamin grupy zabrania publikowania na zewnątrz treści dodawanych w grupie, szczególnie wypowiedzi członków. Dzięki temu tworzy się niejako krąg zaufania. Oczywiście od wszystkich członków oczekuje się także kultury wypowiedzi i szacunku do wszystkich członków. Pewnie są grupy, w których nie ma takich zasad, ale z pewnością takie Ciebie od razu nie zainteresują. Nad porządkiem w grupie czuwa zwykle administrator i moderatorzy, ale często także sami członkowie. Nie chcą, by jej poziom spadł, łamano regulamin, którego każdy członek, dołączając do grupy, zobowiązał się przestrzegać, więc mogą zgłaszać niechciane posty i komentarze administratorowi. Zalety grup na Facebooku dla opiekunów osób dotkniętych chorobą Alzheimera Przejdźmy do konkretów. Dlaczego warto dołączyć do takiej grupy i aktywnie w nie uczestniczyć? One działają trochę jak grupy wsparcia, tylko że wirtualne. Możesz więc w wygodnym dla Ciebie czasie: opublikować post, np. opowiedzieć swoją historię, podzielić się emocjami – to często wystarcza, by już poczuć ulgę, spojrzeć na swoją sytuację nieco z dystansu,zadać pytanie, poprosić o podpowiedź, podzielenie się w jakiejś sprawie swoimi doświadczeniem, przemyśleniami,odpowiadać na posty członków grupy – dzielić się swoimi doświadczeniem, dyskutować, wspólnie szukać rozwiązań,dodawać linki czy zdjęcia,a przede wszystkim przekonać się, że nie jesteś sam, że są ludzie, którzy przeżywają to samo, co Ty lub mają bardzo podobną sytuację. To, jak wiele dasz od siebie, zależy oczywiście od Ciebie. Są opiekunowie, którzy chętnie podejmują dosłownie każdy temat. Są tacy, którzy nie wyobrażają sobie dzielić się prywatnymi historiami, i każdy to szanuje (w każdym razie powinien). W każdej chwili możesz zrezygnować z członkostwa w grupie, opuszczając ją. Nie ma limitów dotyczących liczby grup, do których się należy. Przykładowa grupa na Facebooku Najpopularniejsze grupy dla opiekunów na Facebooku Oto lista aktywnych grup na Facebook (według nazw, kolejność nie ma znaczenia), gdzie wsparcie znajdują chorzy, opiekunowie i rodziny osób dotkniętych demencją, chorobą Alzheimera. Pewnie jest ich więcej – jeśli znasz taką, daj mi znać, dodam ją do listy. Choroba AlzheimeraChoroba Alzheimera, demencja, otępienieDemencja, alzheimer, otępienie starczeOpiekunowie seniorów żyjących z demencją – specjaliści i członkowie rodzinOtępienie. Grupa wsparcia dla opiekunówZajęcie dla chorego na alzheimera – porady, przykłady, wsparcie Jeśli jeszcze nie znasz grup na Facebooku poświęconych opiece, mam nadzieję, że Cię zachęciłam i znajdziesz tam odpowiednie wsparcie. Daj znać w komentarzu, jakie są Twoje wrażenia!}

Opiekun chorego na Alzheimera – jak wytrwać w trudnej roli Odpowiedzialność opiekuna chorego na Alzheimera polega również na dbaniu o własne zdrowie. Zarówno izyczne, jak i psychiczne. Zdrowy opiekun to lepsza opieka. Dlatego tak ważne jest:

Jakie są przyczyny Alzheimera?Jak zaczyna się choroba Alzheimera?Jak opiekować się chorym na Alzheimera?Przystosowanie warunków bytowych dla osób cierpiących na AlzheimeraNiezależność i godność osoby chorej na AlzheimeraStandardy bezpieczeństwa opieki nad podopiecznym z AlzheimeremWprowadź harmonogram dniaJak ułatwić pacjentowi jedzenie i picie?Jak dbać o higienę osobistą u osób cierpiących na Alzheimera?Środki ostrożnościŻywienie ludzi z chorobą Alzheimera Postępujące starzenie się społeczeństwa w krajach wysoko rozwiniętych doprowadziło do znacznego wzrostu liczby pacjentów cierpiących na zmiany zwyrodnieniowe układu nerwowego, takie jak demencja. Istnieje wiele rodzajów demencji, z których każda różni się dynamiką rozwoju, przyczynami oraz rokowaniem. Choroba Alzheimera jest najczęstszym typem demencji. Dane szacunkowe wskazują, że ponad dwadzieścia milionów ludzi cierpi z tego powodu na całym świecie, a liczba ta stale rośnie. Ludzie dotknięci tą chorobą stopniowo tracą niezależność i przestają być świadomi swojego otoczenia i innych ludzi wokół nich. W rezultacie chory wymaga pełnej opieki drugiej osoby. Z czasem choroba postępuje, zwiększając zakres wymaganej opieki przez osobę nią dotkniętą. Jakie są przyczyny Alzheimera? Już od wielu lat naukowcy próbowali zbadać przyczynę zmian w mózgach pacjentów z demencją. Ich głównym celem jest znalezienie sposobu na powstrzymanie wytwarzania w mózgu substancji, które mogą powodować trwałą demencję czy niepełnosprawność milionów ludzi. Jak dotąd nie ma jednoznacznych odpowiedzi na pytanie: co leży u podstaw zwyrodnienia układu nerwowego? Zidentyfikowano jednak pewne czynniki ryzyka. Należą do nich: Płeć – kobiety wydają się być bardziej dotknięte chorobą niż mężczyźni Wiek – przypadki Alzheimera wydają się częstsze u osób powyżej 65 roku życia Predyspozycje genetyczne – osoby z chorobą Alzheimera w wywiadzie rodzinnym same są bardziej narażone na zachorowanie Nadciśnienie tętnicze – przewlekły stres i depresja mogą również wpłynąć na pojawienie się choroby Podwyższony poziom cholesterolu – wyższe stężenie tłuszczu w organizmie może mieć niekorzystny wpływ na funkcjonowanie mózgu Cukrzyca – nadmierny poziom cukru we krwi może wpływać na pracę mózgu Urazy głowy – osoby, które doznały urazu głowy są bardziej narażone na rozwój Alzheimera Styl życia – brak aktywności fizycznej i umysłowej również wydaje się wywoływać chorobę Alzheimera Jak zaczyna się choroba Alzheimera? Pierwsze objawy choroby mogą być ledwo zauważalne, nawet dla lekarza lub pracownika służby zdrowia, który zajmuje się pacjentem. Tylko osoby z najbliższego otoczenia są w stanie zauważyć subtelne niekiedy zmiany w zachowaniu. Upośledzenie pamięci (zwłaszcza problemy ze znalezieniem konkretnych słów, nazywaniem przedmiotów oraz zapominanie bieżących wydarzeń), jak również trudności w skupieniu się na codziennych czynnościach to zwykle pierwsze oznaki choroby. Pacjent może zaprzeczać tym pierwszym objawom, stać się obojętnym i przygnębionym, lub wręcz przeciwnie: być rozdrażnionym i agresywnym. Jest to faza lekkiej demencji, której długość bywa różna, w zależności od postępu choroby. Osoby o wysokiej początkowej zdolności intelektualnej nie tracą funkcji mózgu tak szybko, jak ludzie o niższych zdolnościach umysłowych. W kolejnym etapie postępowania choroby, problemy z pamięcią się pogłębiają, utrudniając kontakt z otoczeniem oraz innymi ludźmi. Zwyczajne rozmowy i codzienne czynności, takie jak zakupy i komunikowanie się z dziećmi zaczynają sprawiać trudność. Osoba dotknięta chorobą może na przykład zgubić się w dobrze znanym otoczeniu czy utracić zdolność rozpoznawania twarzy bliskich jej osób. Może również zatracić umiejętność ubierania się czy mycia. W końcu przychodzi czas, że choroba Alzheimera postępuje do takiego stopnia, że osoba nią dotknięta potrzebuje całodobowej opieki. Ostatnim etapem choroby jest całkowita utrata intelektualnego i emocjonalnego kontaktu ze światem. Chory zaniedbuje higienę osobistą i traci nawet najprostsze zdolności rozpoznawania innych czy komunikacji z nimi. Choroba Alzheimera może również powodować zaburzenia psychiczne, takie jak depresja, zaburzenia snu, urojenia, lęk czy nadpobudliwość, która prowadzi do agresji. Zachowania urojeniowe mogą być szczególnie nieprzyjemne dla opiekuna, w sytuacjach w których pacjenci oskarżają otaczających ich ludzi o działanie na ich szkodę. Pacjenci mogą twierdzić, że inni próbują ich zagłodzić, bić czy próbować otruć. Powinniśmy pamiętać, że wszystkie te objawy są jedynie wynikiem choroby, a nie jego rzeczywistej postawy. Jak opiekować się chorym na Alzheimera? Chociaż każdy przypadek choroby jest inny i każda sytuacja rodzinna pacjenta jest wyjątkowa, można znaleźć pewne wspólne elementy u pacjentów z chorobą Alzheimera. Prezentujemy wskazówki, obserwacje i porady oparte na doświadczeniu wielu profesjonalnych opiekunów, który pracowali z pacjentami w różnych stadiach demencji – w tym z chorobą Alzheimera. W większości przypadków rodzina nie zauważa pierwszych objawów choroby. Rozwija się ona powoli i niezauważalnie. Przecież takie objawy jak rozpraszanie się, nieuwaga, brak koncentracji, zapomnienie, niekończące się pytania lub ich powtarzanie często towarzyszą starości i nowoczesnemu stylowi życia. Wczesna diagnoza może dać pacjentom szansę podjęcia wczesnego leczenia, które może spowolnić rozwój choroby. Może to wydłużyć czas w którym osoba chora może pozostać jeszcze niezależną. Pierwszymi objawami choroby są problemy z pamięcią, trudności z doborem słów, ograniczony zasób słownictwa i niemożność właściwego nazywania rzeczy. Opiekun musi często zgadywać, co chce powiedzieć jego podopieczny. W pracy z człowiekiem chorym na Alzheimera kluczowe są dwie rzeczy: cierpliwość i zrozumienie. Opiekunowie mogą pomóc, zadając pytania w taki sposób, żeby można było na nie odpowiedzieć „tak” lub „nie”. Polecenia czy prośby powinny być krótkie i jasne. Na przykład: „zdejmij buty”, „umyj ręce” itp. Ważny jest tutaj ton głosu i wyraz twarzy. Powinniśmy pamiętać, że chory nie zawsze rozumie znaczenie słów, ale zawsze reaguje na ton naszego głosu. Mogą być posłuszni, gdy spotkają się z przyjemnym i zrównoważonym tonem, natomiast w przeciwnym wypadku mogą wpaść w irytację, a nawet może dojść do konfliktu. Warto przypomnieć pacjentowi każdego dnia, który mamy dzień miesiąca. Opiekun może umieścić w widocznym miejscu kalendarz z datami oznaczonymi dużymi liczbami. Powinien on również informować pacjenta o pogodzie i angażować ich w proste aktywności takie jak zmywanie, odkurzanie czy podlewanie roślin czy obieranie warzyw. Opiekun powinien również proponować rozmaite aktywności, które stymulują mózg, takie jak gry pamięciowe, oglądanie programów telewizyjnych, układanie puzzli, oglądanie zdjęć, malowanie itp. Muzyka może mieć również kojący wpływ na zachowanie się osoby będącej pod opieką i ciekawie wypełniać czas. U większości chorych na Alzheimera pamięć pogarsza się z czasem. Pacjent zaczyna się gubić w czasoprzestrzeni. Nie rozpoznaje swoich przyjaciół czy członków rodziny. Opiekunowie mogą również zauważyć zmiany w nastroju, osobowości i generalnie w zachowaniu, jak również zaburzenia w ustalonym porządku dnia, np. spanie w ciągu dnia i aktywność nocą. Stopniowo, osoba dotknięta chorobą przestaje kontrolować swoje potrzeby fizjologiczne, a stan fizyczny pogarsza się. W zaawansowanym stadium choroba uniemożliwia wykonywanie nawet najprostszych codziennych aktywności, a klient wymaga stałej opieki i uwagi. Przystosowanie warunków bytowych dla osób cierpiących na Alzheimera Choroba Alzheimera wpływa również na styl życia rodziny. Usprawnienia w codziennym harmonogramie dnia są pomocne w zapewnieniu odpowiedniej opieki osobie bliskiej. Może to się wiązać z koniecznością zmiany pracy, miejsca zamieszkania lub pomocą ze strony członków rodziny. Dodatkową pomoc można uzyskać dzięki profesjonalnym opiekunom, mieszkającym w domu osoby wymagającej opieki. Tacy opiekunowie mają doświadczenie w opiece nad osobami z Alzheimerem w ich domach. Zmiana miejsca zamieszkania nie jest zalecana przy tej chorobie, ponieważ w przypadku tej choroby lepiej jest pozostać w znajomym otoczeniu tak długo jak to tylko możliwe. Mieszkanie pacjenta powinno być przystosowane do jego potrzeb. Jeśli konieczne jest przestawienie mebli i wyposażenia, by ułatwić życie osobie chorej, powinno to być robione stopniowo, by uniknąć radykalnych zmian. Warto usunąć dywaniki i chodniki, na których łatwo się pośliznąć. Meble powinny być ustawione możliwie najbliżej ścian, by zminimalizować szanse tego, że chory na nie wpadnie. Opiekun powinien również zorganizować stały, wygodny kącik w pokoju pacjenta lub pokoju dziennym, w którym pacjent będzie mógł czuć się bezpiecznie. Może to być wygodny fotel lub krzesło bujane, ze stołem w pobliżu, na którym można by położyć album z ulubionymi zdjęciami czy inny ulubiony przedmiot. Dodatkowe zmiany wprowadzone w całym domu osoby obejmują zdjęcia lub napisy na drzwiach poszczególnych pokoi. Poprawia to orientację w domu i pomaga osobie czuć się bezpieczniej. Warto podpisać osoby na fotografiach rodzinnych. Należy odpowiednio zabezpieczyć łazienkę za pomocą mat antypoślizgowych, uchwytów w toalecie, kabinie prysznicowej czy podnośniku. Niebezpieczne środki chemiczne powinny być dobrze schowane. Podobne środki bezpieczeństwa należy zastosować w stosunku do kuchni, przede wszystkim w przypadku pieców gazowych tak, by pacjent mógł bezpiecznie z nich korzystać. Szczególną uwagę należy zwrócić na niebezpieczne przedmioty oraz chemikalia i leki. Opiekun jest odpowiedzialny za zakręcenie wody czy wyłączenie gazu gdy już w użyciu. Czajnik elektryczny, który samoczynnie się wyłącza jest lepszą alternatywą dla tradycyjnego czajnika, używanego w przypadku kuchenek gazowych. Obok telefonu powinna się znajdować lista ważnych numerów. Powinny być napisane dużymi cyframi podobnymi do tych, które można znaleźć na cyfrowych budzikach. Dobrym pomysłem jest usunięcie zamków w drzwiach wewnętrznych, aby pacjenci nie mogli się zamknąć od wewnątrz. Drzwi wejściowe i balkonowe muszą być zabezpieczone, aby pacjenci nie opuszczali mieszkania bez opiekuna. Niezależność i godność osoby chorej na Alzheimera Troska o chorego powinna być dostosowana do jej stanu i zdolności. Opiekunowie nie powinni pomagać pacjentom we wszystkich czynnościach, jeśli niektóre z nich mogą wykonać samodzielnie. Podopieczny powinien otrzymywać zadania, które pozwolą mu utrzymać aktywność, nawet jeśli są to proste czynności, takie jak zapinanie guzików, rozpakowywanie zakupów czy samodzielne przygotowywanie posiłków. Jest to bardzo ważne dla utrzymania jego zdrowia fizycznego i psychicznego. Jednym z głównych problemów wielu opiekunów jest nocna aktywność ich podopiecznych. Alzheimer często powoduje bezsenność i aktywność nocną. Angażowanie pacjenta w ciągu dnia i utrzymywanie jego aktywności może zmniejszyć lub całkowicie wyeliminować problem. Dobrą formą rehabilitacji są codzienne spacery. Mogą im towarzyszyć proste ćwiczenia fizyczne czy zwyczajne rozciąganie mięśni. Pacjent może ćwiczyć z muzyką lub głośno liczyć razem z opiekunem. Aktywność umysłowa pacjenta jest stymulowana przez rozmowę, proste gry planszowe wykorzystujące znaczniki (typu bingo), zabawa w skojarzenia, proste gry liczbowe lub słowne oraz czytanie. Innym sposobem stymulowania mózgu jest pobudzanie innych zmysłów pacjenta, jak węch (poprzez przyjemny zapach) czy smak (ulubione potrawy). Standardy bezpieczeństwa opieki nad podopiecznym z Alzheimerem Podczas wszystkich swoich działań opiekun musi mieć na uwadze przede wszystkim bezpieczeństwo. Jednym z problemów są upadki podopiecznych spowodowane osłabionymi mięśniami i dezorientacją. Może to mieć poważne konsekwencje, ponieważ upadek może skończyć się złamaniem. Opiekunowie muszą unikać nagłych zmian pozycji podopiecznych i instalować podpory na schodach i w innych miejscach gdzie jest to konieczne. Mogą również usuwać małe chodniki i dywany, na których łatwo jest się poślizgnąć. Pacjenci z bardziej zaawansowaną demencją mają tendencję do uciekania z domu. Opiekunowie muszą trzymać zamknięte drzwi, okna oraz drzwi balkonowe i upewnić się, że klient nie stwarza sam dla siebie zagrożenia wypadkiem poprzez włączenie kuchenki gazowej lub piekarnika. Bardzo ważne jest by pomóc podopiecznemu w jedzeniu oraz w przyjmowaniu leków, by mieć pewność że jest on dobrze odżywiony. Niedożywienie może być jednym z czynników pogarszających rokowanie. Jeśli pacjenci są w stanie samodzielnie przygotowywać posiłki, warto opisać im poszczególne szafki i półki. Ułatwi im to znalezienie niezbędnych przedmiotów. Większość pacjentów wymaga również pomocy przy przyjmowaniu leków o stałych określonych porach dnia. Opiekunowie powinni unikać nagłych drastycznych zmian w otoczeniu pacjenta, na przykład poprzez remonty czy przestawianie mebli. To niszczy ich uporządkowany styl życia i powoduje dezorientację. Przede wszystkim potrzebne jest duże zrozumienie i cierpliwość ze strony opiekuna, co umożliwia zrozumienie potrzeb pacjenta i dostosowanie się do jego tempa życia. Obejmuje to wykonywanie określonych czynności dla chorego i prowadzenie rozmowy w celu zaspokojenia jego potrzeb społecznych. Właściwa pielęgnacja zwiększa komfort życia pacjenta i spowalnia destrukcyjne procesy demencji. Wprowadź harmonogram dnia Stały harmonogram dnia z zaplanowaną godziną budzenia się, korzystania z toalety, jedzenia posiłków czy spacerów o ustalonych porach pozwala osobie chorej nauczyć się prawidłowego rytmu dnia i nocy. Codzienne spacery i ćwiczenia fizyczne są bardzo ważne, ponieważ pozwalają na zaczerpnięcie świeżego powietrza, wzmacniają ciało, poprawiają samopoczucie i pozwalają na utrzymanie dobrej kondycji. Jak ułatwić pacjentowi jedzenie i picie? W miarę jak choroba rozwija się, stosowanie sztućców staje się coraz trudniejsze. Najpierw pacjent je tylko łyżką, potem używa do tego już tylko samych dłoni. Bardzo ważne jest, aby jak najdłużej jadł samodzielnie. Posiłki powinny być tak przygotowane, aby było to możliwe. Jeśli to już konieczne, należy kroić jedzenie na małe kawałki, aby ułatwić jedzenie. Chory powinien spożywać regularne posiłki i pić odpowiednią ilość płynów. Jeśli zaczyna mieć problemy z dławieniem się, warto kupić odpowiedni kubek, który będzie temu zapobiegał. Jak dbać o higienę osobistą u osób cierpiących na Alzheimera? Na wczesnym etapie choroby pacjenci sami zazwyczaj dbają o higienę. Jednak z czasem tracą tę umiejętność i konieczna już jest pomoc opiekuna. Dobrzy opiekunowie wiedzą, że należy utrzymywać podopiecznego w czystości, by ich samopoczucie było zawsze dobre. Czynności higieny osobistej powinny być przyjemną codzienną czynnością, a nie smutnym obowiązkiem. Dobrym pomysłem jest zachęcanie pacjentów do dbania o siebie, tworząc dla nich spokojną i przyjazną atmosferę. Konieczna jest właściwa organizacja miejsca, w którym odbywa się mycie, jak również współpraca z chorym. Czynności higieniczne powinny być wykonywane w ciągu dnia, gdy chory jest w dobrej formie umysłowej, a nie pod koniec dnia, gdy zmęczenie daje się już we znaki. Konieczne jest również dbanie o higienę jamy ustnej. Pacjenci powinni być zachęcani do samodzielnego szczotkowania, tak długo jak to tylko możliwe. Opiekun może zachęcać pacjenta, szczotkując własne zęby razem z nim. Jeśli klient używa protezy, opiekun musi uważać, by jej nie uszkodzić, może również nadzorować zakładanie i zdejmowanie protez tak, by uniknąć zranienia. Postępująca choroba może wpływać na problemy z samodzielnym ubieraniem się, a zatem i z tym opiekun będzie musiał z czasem choremu pomagać. W bardziej zaawansowanych stadiach choroby występuje problem z kontrolą funkcji fizjologicznych, tj. inkontynencja. Początkowo seniorzy bywają nieświadomi tego problemu. Może to być dla nich wówczas bardzo kłopotliwa sytuacja, a osoby cierpiące często nie są w stanie zakomunikować, że potrzebują wizyty w toalecie. Opiekunowie powinni obserwować zachowania klienta i zauważyć kiedy jest potrzeba zabrania ich do toalety. Sprawdzonym i skutecznym sposobem poprawy jakości życia osób cierpiących na inkontynencję jest stosowanie ochronnych środków higienicznych, takich jak wkładki, pieluchy czy spodnie. Choroba Alzheimera postępuje i niezależnie od najlepszej opieki przychodzi czas, kiedy pacjent przestaje chodzić i wymaga pełnej opieki, w tym również tej dotyczącej problemów z nietrzymaniem moczu i kału. Środki ostrożności Opieka nad osobą z chorobą Alzheimera może być wyczerpująca zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Opiekun musi zadbać również i o swoje potrzeby, aby móc jak najlepiej wypełniać swoje obowiązki. Nie powinni izolować się od innych ludzi oraz efektywnie odpoczywać. Od czasu do czasu powinni wychodzić z domu, utrzymywać kontakty społeczne i znaleźć czas wolny na hobby. Powinni być skłonni prosić o pomoc i wsparcie, w sytuacjach gdy czują się zmęczeni i bezradni. Ważne jest również korzystanie z doświadczeń innych opiekunów, ponieważ w ten sposób poszerzą swoje informacje w opiece nad pacjentem cierpiącym na chorobę Alzheimera. Żywienie ludzi z chorobą Alzheimera Jako że jest to choroba przewlekła, Alzheimer powoduje że pacjent stopniowo staje się zależny od swojego opiekuna. Nie da się zatrzymać postępu choroby. Dlatego bardzo ważne jest, by zacząć dbać o pacjenta natychmiast po rozpoznaniu pierwszych objawów choroby. Długoterminowa opieka domowa polega głównie na zapewnieniu bezpieczeństwa pacjenta, ponieważ może mu się zdarzyć że zapomni wyłączyć kuchenkę, zostawi włączone żelazko czy odkręconą wodę w łazience. W miarę postępu choroby opiekun musi przygotowywać posiłki w taki sposób, aby pacjent nie miał trudności z ich jedzeniem. Najlepiej podawać pacjentowi pożywienie 5 razy dziennie w małych porcjach. Opiekun powinien dążyć do tego, aby pacjent jadł sam tak długo, jak to możliwe. W miarę postępu choroby będzie miał trudności z posługiwaniem się sztućcami. Opiekunowie powinni zrozumieć, że pacjent może zacząć jeść rękami. Podczas posiłku może zmiażdżyć szklankę czy rozlać napój. Użycie plastikowych lub gumowych podkładek pod naczyniami ułatwi ich trzymanie. Opiekunowie mogą również pomóc pacjentowi, podając im specjalistyczne preparaty żywienia medycznego. Mają one niewielką objętość – co ułatwia picie – i zrównoważony skład, odpowiadający potrzebom chorego ciała. Opiekunowie powinni jeść posiłki wspólnie z chorymi przy stole, tak długo, jak to tylko możliwe. Regularne posiłki w towarzystwie innej osoby mogą przypomnieć choremu jak należy jeść. Wbrew pozorom, człowiek może zapomnieć jak wykonywać tak podstawową czynność fizjologiczną, jaką jest jedzenie. Jest to dosyć powszechne w chorobie Alzheimera. Miejsce, w którym jedzone są posiłki powinno być dobrze oświetlone. Napoje należy podawać w plastikowych kubkach ze słomką, aby zapobiec rozlaniu i zmoczeniu się pacjenta. Najlepiej jest ugotować jedzenie przed jego zmiksowaniem czy rozdrobnieniem. Żywność może być gotowana na parze, gotowa gotowana w sposób tradycyjny lub na wolnym ogniu. Dodanie sosów do dań mięsnych ułatwi przełykanie. Gdy podopieczny ma problemy z trzymaniem sztućców i gryzieniem, posiłki powinny być podawane w postaci płynnej. Można je jeść samodzielnie, przy użyciu słomki. Dzięki tej metodzie nie ma mowy o unikaniu posiłków, a chory zachowuje swoją niezależność i godność. Opiekunowie powinni sprawdzać temperaturę potraw podawanych podopiecznym, aby zapobiec poparzeniom. Klientom można również podawać specjalistyczną żywność gotową do spożycia, której nie trzeba podgrzewać. Do każdej butelki można przymocować słomkę, co pozwala im bezpiecznie spożywać produkt, nawet w pozycji leżącej. Jeśli pacjent zapomni jeść lub nie spożywa wystarczającej ilości żywności każdego dnia, zaczyna tracić na wadze, a jego ciało zaczyna słabnąć. Opiekunowie muszą regularnie ważyć klienta i upewniać się, że są dobrze odżywienie i nie tracą na wadze z powodu niedożywienia.

519 704 628; 512 207 031; 601 580 805. biuro@psyche.slask.pl. www.psyche.slask.pl. Centrum Organizacji Pozarządowych w Katowicach ul. Kopernika 14 40-093 Katowice

36 GODZIN NA DOBĘ PORADNIK DLA OPIEKUNÓW OSÓB Z CHOROBĄ ALZHEIMERA I INNYMI CHOROBAMI OTĘPIENNYMI ORAZ ZABURZENIAMI PAMIĘCI W PÓŹNYM OKRESIE ŻYCIA Książka ta została napisana dla rodzin osób chorych na otępienie, jednak mogą ją przeczytać również inni, nawet ci, którzy sami cierpią na tę chorobę. "Trafne wskazówki i jasne informacje z rodzaju tych, jakich poszukuje rodzina każdego chorego. Autorzy w bardzo przystępny sposób przekonują, że czasem lepiej jest zaakceptować ułomności bliskiej osoby, niż starać się na siłę je kompensować, a pozbawione złośliwości poczucie humoru często pomaga w zmaganiu się z problemami dnia codziennego." New York Times Zapraszamy do udziału w bezpłatnych spotkaniach dla opiekunów osób z chorobą Alzheimera, na których będziemy rozmawiać o tym jak reagować na (nie)typowe zachowania chorego. Jak mówić, by być zrozumianym. Jak radzić sobie z zachowaniami agresywnymi lub depresyjnymi. Co zrobić dla siebie, by w tym wszystkim się odnaleźć. Zgłoszenia przyjmowane są telefonicznie: 519 331 265 lub Opiekunowie chorych na Alzheimera odgrywają ważną rolę, nie tylko w stosunku do pacjenta, ale również w środowisku w którym funkcjonują. Często są to przecież osoby, które jednocześnie są rodzicami, dziadkami, pracownikami. Opieka nad chorą osobą niejednokrotnie wiąże się z szeregiem poświęceń. Osoby dotknięte Alzhaimerem wymagają nieustannej uwagi i wsparcia, co w sposób istotny przekłada się na życie i funkcjonowanie osób pełniących nad nimi opiekę. W literaturze medycznej opisywany jest tzw. „zespół stresu opiekuna” będący stanem fizycznego, emocjonalnego i psychicznego wyczerpania pojawiających się u osób, które długotrwale zajmują się osobami niesamodzielnymi, starszymi czy przewlekle chorującymi. U opiekunów chorych na Alzheimera, oba te czynniki występują jednocześnie. Według wielu dostępnych badań u opiekuna mogą wystąpić takie objawy jak: ból głowy, bezsenność́, spadek aktywności oraz rozdrażnienie. Wszystkie wyżej wymienione oznaki nasilają się podczas intensywnej opieki nad chorym. Osoba ta doświadcza poczucia apatii, trudnej sytuacji oraz własnej niekompetencji. Stopniowo zaniedbuje swoje obowiązki, dystansuje się wobec potrzeb podopiecznego i pomniejsza jego problemy. Spis treści: Jakie role pełnią opiekunowie osób cierpiących na otępienie? Problemy opiekuna Żywienie osób chorych na Alzheimera Jak sobie radzić z początkową fazą choroby? Badania dotyczące sytuacji opiekunów Jak odciążyć opiekuna? Jakie role pełnią opiekunowie osób cierpiących na otępienie? role społeczne: opiekunowie są różnie postrzegani przez społeczeństwo. Często odczuwają poczucie izolacji ze strony społeczeństwa, ze względu na brak empatii ze strony dalszej rodziny, sąsiadów, czy mediów; role fizyczne: osoba z Alzheimerem wymaga dużego nakładu pracy przy codziennych czynnościach, co często odbija się na zdrowiu samego opiekuna. Bywają przeciążeni fizycznie, co może prowadzić do powstawania schorzeń i zwyrodnień np. kręgosłupa, rąk czy nóg; role psychologiczne: często chory nie dostrzega starań opiekuna, stając się zgryźliwy, pobudzony bądź agresywny w stosunku do niego. Przekłada się to na psychikę osoby sprawującej opiekę, dlatego aż 70% z nich cierpi z powodu permanentnego stresu, depresji czy stanów lękowych. Osoby sprawujące opiekę nad chorymi, mogą niestety rozładowywać swoje frustracje na podopiecznych dlatego tak ważne jest otrzymywanie wsparcia od rodziny i osób bliskich. Problemy opiekuna W Polsce aż w 90% przypadków osób dotkniętych chorobą Alzheimera opiekują się członkowie rodziny. Jest to na ogół jedna osoba – mąż, żona, córka lub syn. Opiekun często nie chcąc angażować pozostałych, bierze na siebie cały ciężar odpowiedzialności. Stawia czoła takim objawom choroby pacjenta jak: zaburzenia pamięci, czy problemy z koordynacją ruchową. Żywienie osób chorych na Alzheimera Żywienie osób starszych we wczesnym stadium Alzheimera to prawdziwe wyzwanie dla opiekunów. Powinni oni zadbać o codzienną dietę podopiecznych, bogatą w warzywa i owoce, produkty zbożowe z grubego przemiału – czyli kasze, razowe pieczywo oraz ryby morskie. Osoba ta, każdego dnia musi borykać się z problemami codzienności takimi jak: brak apetytu chorego, czy też trudności z przełykaniem. Może to wywoływać frustrację opiekuna, gdyż jedzenie jest podstawową potrzebą, a jego brak może doprowadzić do niepożądanych konsekwencji. Osoba zaangażowana w pomoc choremu powinna cechować się wytrwałością i cierpliwością podczas wspierania chorego. Obserwacja preferencji jedzeniowych osoby z Alzhaimerem jest ważnym elementem codziennego funkcjonowania dlatego osoba opiekująca się powinna podawać to, co lubi jeść – wówczas jest mniejsze ryzyko, że przestanie przyjmować pokarmy. Jak sobie radzić z początkową fazą choroby? Większość osób, które opiekują się chorymi obawia się wyzwań, związanych z przejęciem pełnej odpowiedzialności nad pacjentem z chorobą Alzheimera. W głowie opiekuna pojawia się wiele pytań i wątpliwości – „czy będę potrafił się tą osobą zająć?” lub „czy robię dostatecznie dużo?”. Środowiska naukowe w tym Polskie Towarzystwo Neurologiczne rekomenduje w tym trudnym dla pacjenta jak i opiekuna okresie włączenie w kompleksową terapię pacjenta specjalistycznego preparatu żywieniowego Souvenaid. Souvenaid to preparat odżywczy przeznaczony do picia i stosowany u pacjentów z wczesnymi objawami choroby Alzheimera. Badania dotyczące sytuacji opiekunów Według badań przeprowadzonych przez Monikę Mandecką i Małgorzatę Florczak w pracy „Choroba Alzheimera w systemie rodzinnym z perspektywy psychologicznej”, aż u 20% badanych osób zaobserwowano zwiększone ryzyko występowania tzw. „dużej depresji” (ang. major depressive disorder, MDD), czyli częstego schorzenia powodującego niepełnosprawność oraz wymagającym wieloletniego leczenia. Ponadto badania wykazały, iż opiekowanie się pacjentem z chorobą Alzheimera może prowadzić do zwiększenia umieralności wśród opiekunów o 63%, zgłaszających stres związany z opieką (późna dorosłość) w stosunku do osób, które nie zajmują się opieką. Wszystkie te fakty wynikające z powyższych badań, alarmują nas, że nie możemy pozostawiać opiekunów samych sobie. Jak odciążyć opiekuna? Warto dać opiekunowi chwilę wytchnienia w jego obowiązkach. Tutaj z pomocą przychodzi rodzina i przyjaciele chorego. Opiekun osoby z zaburzeniami pamięci, wywoływanych otępieniem, powinien móc oderwać się od ciężkiej pracy, wychodząc np. raz w tygodniu na kawę z przyjacielem czy też do kina. Czasem, kiedy wypalenie osiąga apogeum warto, by skorzystał z grupy wsparcia czy też wybrał się do psychoterapeuty. Rozmowa o problemach z innymi podobnymi sobie ludźmi bądź specjalistą będą miały charakter oczyszczający dla opiekuna. Bibliografia: Choroba Alzheimera w systemie rodzinnym z perspektywy psychologicznej, Postępy Nauk Medycznych 6/2010, s. 449-457 M. Durda, „Ocena jakości życia opiekunów osób z chorobą Alzheimera”, Gerontologia Polska, tom 18, nr 2, 86–94 ISSN 1425–4956 .

3iqbskh5rx.pages.dev/809

3iqbskh5rx.pages.dev/71

3iqbskh5rx.pages.dev/97

3iqbskh5rx.pages.dev/917

3iqbskh5rx.pages.dev/778

3iqbskh5rx.pages.dev/916

3iqbskh5rx.pages.dev/123

3iqbskh5rx.pages.dev/313

3iqbskh5rx.pages.dev/717

3iqbskh5rx.pages.dev/733

3iqbskh5rx.pages.dev/920

3iqbskh5rx.pages.dev/470

3iqbskh5rx.pages.dev/300

3iqbskh5rx.pages.dev/431

3iqbskh5rx.pages.dev/533

forum opiekunów osób chorych na alzheimera